Reisprogramma voor VOLWASSENEN

bij rouw en verlieservaringen door overlijden
bij rouw en verlieservaringen door scheiding
bij tegenslag / verdriet / ’milder’ verlies
bij opvoedperikelen
bij energie-lekken
of kies Nieuw Nu ‘light’ (gewoon omdat het een leuk traject is!)

Aanbod 2020 en 2021

Inspiratietraject Nieuw Nu individueel 5x 2,5u € 300,- p.p.
Inspiratietraject Nieuw Nu groep 5x 2,5u € 200,- p.p.
Individueel maatwerktraject uurtarief 1x 1u € 60,- p.u.
Lotgenotengroep volwassenen 5x 2u € 60,- p.p.
Diverse inspirerende workshops, zie menu! divers divers

* Workshop Praten over kosten en baten en Coronablues ook individueel mogelijk (uurtarief)
* Prijzen per persoon , geen btw in 2020
* Coronavoorschriften

AGENDA 2020 Datum Extra 
I.v.m. de steeds veranderende Covid- ontwikkelingen heb ik tijdelijk geen programma met data in deze agenda vermeld . Graag via contactformulier/ telefonisch interesse kenbaar maken, dan neem ik contact op en doe ik een passend aanbod met concrete data.
AGENDA 2021 Datum Extra 
I.v.m. de steeds veranderende Covid- ontwikkelingen heb ik tijdelijk geen programma met data in deze agenda vermeld . Graag via contactformulier/ telefonisch interesse kenbaar maken, dan neem ik contact op en doe ik een passend aanbod met concrete data.
Geconfronteerd met een ernstige ziekte, aandoening, ongeluk

Onderstaande tekst zou confronterend voor je kunnen zijn. Mogelijk worden hier dingen genoemd die herkenbaar voor je zijn en je verdrietig maken. Juist dan kan het zinvol zijn om verder te lezen en te kijken of ik iets voor je kan betekenen. Het is een lang stuk.

Ergens in je lichaam is iets heel erg mis. Al vanaf de geboorte, later door ziekte of een ongeluk.
Voor sommigen staat het leven van de ene op de andere dag compleet op z’n kop.

Dan word je wakker met een steen in je maag. Er is iets afschuwelijks aan het gebeuren. Je hoort jezelf zeggen dat je er tegenaan gaat en dat doe je ook. Mensen noemen je moedig en dapper, maar zeg nou zelf, heb je hierin een een keus?

In de literatuur wordt geschreven dat ‘de illusie van onschendbaarheid’ is aangetast. Zoiets gebeurt mij niet. Totdat…

Mogelijk heb je al eens aan de zijlijn gestaan toen het ánderen overkwam. Nu ben je zelf aan de beurt en dat is toch anders. Bekenden steken ineens de straat over als ze je zien lopen en de etalage daar is heel interessant. Dit vak is op school niet gegeven….

Anderen zijn heel betrokken, bieden vanalles aan, maar als het er op aan komt, heb je deze reis alleen te maken, hoeveel lieve mensen er ook om je heen staan.

Dat het leven eindig is weet je natuurlijk wel, maar nu gaat het ineens over de mogelijke eindigheid van jouw leven. Misschien is dat objectief gezien nog niet het geval, maar het speelt door je gedachten.

Voorlopig ben je bezig met het medische traject. Ineens bestaat je leven uit ziekenhuizen, wachtkamers en dokters. Je wordt overgeleverd aan peperdure medische apparatuur, waarvan je misschien alleen maar had gehoord. De ene na de andere dokter of bijna-dokter buigt zich over jouw ‘geval”. Je voelt je soms ‘een dossier’.

Onbekende mensen met titels voor hun naam, heten ineens jouw behandelend specialist. Ze zijn er jarenlang voor opgeleid en doen hun werk. Sommigen ogenschijnlijk op de automatische piloot, zonder dat je echt contact maakt. Anderen met oprechte betrokkenheid en met hun hart. Ze spelen ineens een hoofdrol in jouw leven en jij laat het allemaal toe. Omdat het moet….

Het kan gebeuren dat (jouw) grenzen van intimiteit overschreden worden, soms zonder aankondiging, toestemming of uitleg.

Diagnoses. Prognoses, Uitslagen. Eindeloos frustrerend, eenzaam nagelbijtend wachten. En buiten gaat het leven gewoon door….

Misschien….

  • valt je diagnose en prognose ‘objectief’ gezien nog wel mee, maar zal je leven is nooit meer zijn als voorheen
  • zit je jaren lang vast aan behandelingen en controles, met hoop of vertrouwen als raadgever
  • word je elke ochtend opnieuw geconfronteerd met de verminkende gevolgen en speek je jezelf flink toe dat dat misschien het minste is waarover je je zorgen zou moeten maken.
  • misschien confronteren je uiterlijke en innerlijke pijn je dagelijks met je nieuwe lot
  • is jouw behandeling in een fase dat de wereld om je heen al weer vergeten lijkt te zijn wat jou overkwam
  • heb je te horen gekregen dat je bent opgegeven en bereiden jij en je naasten zich voor op het einde

Soms….

  • zijn er lieve mensen die met je meegaan naar al je afspraken
  • wil je juist niet dat er iemand meegaat, omdat je dan nog érgens regie over hebt….
  • staan er mensen op van wie je het nooit verwacht had
  • zijn dat mensen die je nog niet of nauwelijks kende of nooit had zien staan…

Een lieve wijze hulpverlener verwoordde het volgende ooit zo tegen mij:

Sommige mensen in je leven zijn je voorgerecht
Sommige zijn je hoofdgerecht
En sommige zijn je toetje

(En ik heb er iets aan toegevoegd: het zou zomaar kunnen zijn dat je degene die aan je sterfbed je hand vasthoudt, nog niet eens kent…)

Er is in de trein van je leven aan de noodrem getrokken. Als de eerste onthutsing over wat je overkomen is, achter de rug is, komt er érgens een moment van overdenking. Vaak gebeurt dat pas echt als de behandelingen achter de rug zijn en je erop moet vertrouwen dat die z’n werk gaan doen. Ik hoor vaak dat juist de periode ná de behandeling heel moeilijk is. De stilte na de storm….

Het is mogelijk een goed moment om hulp of een lotgenotengroep te overwegen. Dat laatste is vaak nog best een toer om genoeg mensen voor zo’n groep bij elkaar te krijgen.

Mensen reageren heel verschillend op zo’n heftige geen ontwrichtende levensgebeurtenis. De een gaat eindeloos op zoek naar alle mogelijke informatie op internet, de ander wil het allemaal niet weten. Er zijn geen regels voor. Er is geen goed of fout.

Er zijn mensen die hun omgeving gerust stellen: Het komt goed! Sommigen blijven zich afvragen Waarom? Waarom ik?
Anderen stellen allleen de vraag Hoe ga ik dit aanpakken, hoe kom ik hier doorheen?
Misschien is er maar één gedachte: No time to waste!

Je kunt overvallen worden door onzekerheden:
Zal ik mijn kinderen of mijn kleinkinderen nog zien opgroeien?
Bij wie kan ik terecht met mijn zorgen?
Bij wie zou ik midden in de nacht mogen aankloppen?
Aan wie mag ik vertellen dat ik doodsbang ben?

Is bovenstaande herkenbaar?

Soms is het fijn om met lotgenoten te kunnen praten die hetzelfde meemaken, ook worstelen met dezelfde dingen als jij. Al is het maar om je dierbaren niet te hoeven belasten met de impact van zo’n heftige wending in je leven. Misschien kun je elkaar steunen bij moeilijke vragen als:

  • Welke keuzes kan ik mezelf nog cadeau doen?
  • Wat voor les heeft het leven me nog te leren?
  • Wat is nou werkelijk belangrijk in mijn leven?
  • Wie is nou werkelijk belangrijk in mijn leven
  • Wil ik daarover nog iets tegen diegene zeggen?
  • Welke stappen en beslissingen zijn er nodig
  • Wil ik nog brieven of video’s nalaten voor mijn nabestaanden?
  • Hoe wil ik herinnerd worden?
  • Hoe ga ik het regelen met de dingen die ik wil nalaten?
  • Hoe wil ik dat mijn uitvaart eruit ziet?

Als jij geconfronteerd bent met een ernstig gezondheids-issue van jezelf of van een dierbare en heb je behoefte aan ondersteuning (losse sessie, een maatwerktraject of lotgenotencontact) kun je me bellen.
Ik bied een gratis oriënterend en vrijblijvend coachgesprek. Dat kan evt. bij jou thuis. Buiten Hillegom reken ik wat reiskosten.

Als je een specifieke wens hebt, laat het weten. Zoek je bijvoorbeeld ‘ervaringsdeskundigen’ m.b.t. opvoed-issues in een een-oudergezin? Wil je bijvoorbeeld een gezinsconsult rondom het thema rouw en verlies of heb je een wens bijvoorbeeld om in contact te komen met leeftijdsgenoten, die ook jong hun partner verloren. Wie weet kan ik ies voor je betekenen.

Voor een lotgenotengroep is het nodig dat ik weet wat je zou willen en wat je nodig hebt. Graag op het contactformulier ook vermelden welke dagdelen je beschikbaar zou zijn. Het kan soms een tijd duren voordat er een groep (van 3-4 personen) kan starten.

* Achterblijven na overlijden

Verlies door de dood…

Volslagen onverwacht of na een lang ziekbed. Zelf gekozen misschien. Na een lang liefdevol samenzijn of oneerlijk veel te vroeg… Hoe het ook is gegaan, een dierbaar iemand moeten loslaten is verschrikkelijk.

Mogelijk ben je berustend en dankbaar voor de tijd die jullie samen gehad hebben of zit je vol woede en verzet. Heel misschien ben je ook wel een beetje opgelucht dat de zware mantelzorgtaak er op zit…

Als je interesse hebt in ondersteuning, gaan we in overleg een vorm kiezen die voor jou gaat werken. Dat kan een herinneringsboek zijn. Of een doos gaan vullen met dierbare herinneringen, die je ook weer kunt wegzetten als je dat wilt: Het kan fijn zijn om al overdenkend en/of  pratend  herinneringen te creëren en om dan die dierbare kostbare herinneringen op een speciale plaats op te bergen. Ze ‘levend’ te houden voor later, voor je kinderen of kleinkinderen. Voor jezelf en voor anderen die jouw geliefde ook missen. 

Er komt ergens in je rouwproces een moment dat het pijnlijk duidelijk voor je wordt, dat je omgeving vindt dat je rouw nu maar eens afgelopen moet zijn.
Een baas presteerde het om een maand na het overlijden van een dierbaar familielid tegen een werknemer te zeggen. Rouwen doe je maar in het weekend…
Het is schokkend om te constateren hoe weinig begrip er soms is voor mensen in rouw.
Je welkom weten bij iemand waar je verhaal gehoord mag worden (desnoods drie keer). Een luisterend oor krijgen voor je verdriet en je zorgen kan heel fijn zijn.

Ik kan je informeren over goede boeken over rouwverwerking of een aantal  zelfs aan je laten zien. Je tips geven of uitleg over de verschillende rouwfases en de volgorde van die fases.
Maak gebruik van de mogelijkheid van een gratis oriënterend gesprek en kijk of ik bied wat jij zoekt.

Menu