Je verlies een plekje geven UGH…

Een rouwdeskundige schreef onlangs in het Haarlems Dagblad een artikel met genadeloos oordeel over mensen die anderen adviseren om ‘je verlies een plekje te geven’.

Ik denk daar daar heel anders over. Ik zet je dus wèl aan het werk om jouw verlies een (ander) plekje geven, Omdat het leven doorgaat.
Ik laat je soms zelf letterlijk een plek kiezen: op een collage, in een boek of in een kartonnen box met allerlei mooie herinneringen, foto’s, dierbare briefjes….

Bij hulpverlening aan kinderen in rouw werkt deze laatste vorm vaak goed, want kinderen rouwen anders. Ze rouwen in stukjes.
Zo’n doos krijgt een veilige plek en kan tevoorschijn worden gehaald op een moment dat daar behoefte aan is. Soms wil je het er niet over hebben of op andere momenten even helemaal ‘verdrinken’ in je verdriet.
Die doos heeft ook een deksel! Die mag er daarna gewoon weer op. En dan gaan kinderen buitenspelen.

Welke vorm je ook kiest, ik geloof in deze vorm van verliesverwerking. Het is een hele mooie manier de loden last van je verlies te verlichten.
Als je de niet gehuilde tranen hebt gehuild, de dierbare herinneringen kan koesteren door het boek of de doos die je hebt gemaakt, komt er meer licht en lucht voor je toekomst. Als je verlies een plek geeft, krijg je op andere plekken meer ruimte.

Menu