Je andere kind ook begraven…

Een aantal jaren geleden had ik een aantal gesprekken met Ellen*. 12 jaar geleden verongelukte hun 8 jarige zoontje. Het gezin probeert zo goed en zo kwaad als het kan het leven weer op te pakken. Dat lukt met vallen en opstaan.

We raken aan de praat over het moeilijke gedrag van hun inmiddels 16 jarige puberende dochter. Er is keer op keer veel strijd over het tijdstip dat Julie* ‘s avonds binnen moet zijn.

Ze wonen ver van de stad ‘waar het allemaal gebeurt’. Fietsen over de donkere dijk vinden haar ouders geen optie. Haar ouders besloten dat haar vader haar twee keer per maand om elf uur in de stad zou ophalen. Elf uur? Dan begint het pas! Het was onbespreekbaar. Discussie gesloten.

De moeder hoopte dat ik eens met hun dochter zou kunnnen praten. Ik ga hier niet in mee.
in de gesprekken die volgen, vertelt ze dat ze doodsbang is om haar ander kind ook te verliezen. Ze zou het niet aankunnen om dit nog een keer mee te moeten maken. Ik vraag haar of ze ooit aan haar dochter over die angst verteld heeft. En of ze ooit aan haar dochter gevraagd heeft over hoe het voor haar voelt. Ellen geeft een eerlijk antwoord, dat ze bang is voor het antwoord….

Julie is niet altijd eerlijk en slaapt opvallend vaak bij een vriendinnetje, waar de teugels aanzienlijk minder strak gehanteerd worden.

Julie heeft al haar geld dat ze met haar bijbaantjes heeft verdiend opzij gezet. Ze kan niet wachten tot ze haar ouders gaat vertellen wat ze van haar verdiende geld gaat kopen. Een scooter! Dan zou ze kunnen doen en laten wat ze wil.

Haar moeders wereld stort in als Julie haar plan aan haar ouders vertelt. Daar komt niets van in, veel te gevaarlijk! Weet je wel wat er allemaal kan gebeuren? Doe mij dit niet aan…

Wat Julie ook inbrengt, haar moeder blijft bij haar standpunt. Haar vader zwijgt.
Er breken moeilijke tijden aan, waar moeder en dochter elkaar nauwelijks meer spreken. Julie trekt zich terug op haar kamer is woedend. Het is hier een gevangenis!
Al haar vriendinnen mogen tot laat uit. Ze roept dat ze haar ouders háát en niet kan wachten tot ze straks op zichzelf kan gaan wonen.

Ellen vraagt me in tranen wat ze kan doen om de situatie te veranderen. Ik vraag haar om eens na te denken en op te schrijven wat de tol is van hun (begrijpelijke maar) overbeschermende houding. Over twee jaar is Julie 18 jaar. Wat als hun dochter straks het huis uit zal gaan?

Hoe zou het zou zijn als zij hun dochter wat meer vrijheid en vertrouwen zouden kunnen geven? Wat er zou veranderen, verbeteren.
Ik wilde van haar weten hoe zij (voor zichzelf) de toekomst ziet als dit issue blijft spelen. We spreken over loslaten en van wie het probleem eigenlijk is en confronteerde Ellen met haar met vele ‘ja, maren’.

Ik stelde Ellen een pijnlijke vraag: Realiseer je je dat je je andere kind ook aan het begraven bent?
Die kwam binnen…. Er vloeiden tranen.

Uiteindelijk ziet Ellen in in dat het probleem bij haar zat: dat haar angst een hoge tol had. Dat ze juist door die averechts werkende strenge regels haar dochter kwijt aan het raken was.

Ellen en haar man gaan met ‘het huiswerk’ aan de slag. Ik stelde voor om er niet over te praten, maar gewoon toe dóen. Het resultaat was verbluffend. Ze gaven Julie meer ruimte, vertrouwen en vrijheid en kregen daarmee hun dochter terug.

* namen zijn gefingeerd.

Menu